|
Księga gości |
|
|
2008-12-16
Leticia
|
Leticia – małe miasto w Kolumbii liczące ok. 37 000 mieszkańców leżące na lewym brzegu Amazonki. Stolica departamentu Amazonas.
Jest ośrodkiem obszaru, o który toczyły spór graniczny Kolumbia i Peru. Traktat z 1922 przyznał miasto Kolumbii. W latach 1932-1934 miała miejsce wojna o sporny obszar. W 1934 przy pośrednictwie Ligi Narodów podpisano pokój. Miasto zostało przyznane Kolumbii.
Wydarzenia, które doprowadziły do konfliktu zostały opisane przez Arkadego Fiedlera w jednym z rodziałów reportażu Ryby śpiewają w Ukajali.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-10-27
San Andrés i Providencia
|
San Andrés i Providencia (es): San Andrés y Providencia) to jeden z departamentów Kolumbii. Obejmuje archipelag wysp położony ok. 775 km na północny zachód od Kolumbii i 220 km na wschód od Nikaragui. Stolicą departamentu jest miasto San Andrés. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-08-11
Norte de Santander
|
Norte de Santander jest jednym z departamentów Kolumbii. Leży w północnej części kraju, graniczy z Wenezuelą. Stolicą departamentu Norte de Santander jest miasto Cúcuta.
 |
|
Komentarzy:
1
|
|
2008-05-30
Zabytki Bogoty
|
Główne zabytki Bogoty to zabudowania z okresu kolonialnego i początków republiki, obecne w najstarszej części miasta, dzielnicy La Candelaria, oraz nieco młodszej, La Catedral. Najciekawsze to kościoły San Francisco (świętego Franciszka) z 1567 r., San Ignacio (świętego Ignacego), San Agustín (świętego Augustyna), Santa Clara (świętej Klary) z XVII w., kaplica na wzgórzu Monserrate, katedra La Catedral Primada de Colombia na Plaza de Bolívar (Plac Bolivara), pałac San Carlos, będący rezydencją prezydentów.
Plaza de Bolívar otacza wiele historycznych budynków, m.in. klasycystyczny Capitolio Nacional (siedziba kongresu), Palaco de Justicia (Pałac Sprawiedliwości).
Wśród licznych muzeów na uwagę zasługują Museo del Oro (Muzeum Złota), Museo Colonial (Muzeum Kolonialne) – pierwotnie siedziba zakonu jezuitów z 1640 r., (Museo de Arte Religioso (Muzeum Sztuki Religijnej), Museo de Artes y Tradiciones Populares (Muzeum Sztuki i Tradycji Ludowych), Museo de Arte Moderno (Muzeum Sztuki Nowoczesnej), Museo Arqueológico (Muzeum Archeologiczne), Museo Nacional (Muzeum Narodowe). |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-04-25
Nairobi: Muzeum Narodowe
|
Muzeum Narodowe (National Museum) jest bodaj największą atrakcją turystyczną w Nairobi, ale odwiedza je zaskakująco niewiele osób. Przyjść tutaj naprawdę warto: to najlepszy wstęp do każdej wycieczki po Kenii.
Muzeum oddalone jest o ok. 30 min marszu od Kenyatta Avenue lub zaledwie kilka minut jazdy taksówką czy autobusem (#119 z Moi Avenue, #21 albo #23 spod Hiltona). Na zwiedzanie trzeba poświęcić kilka godzin. Niestety, ekspozycja jest dość chaotyczna i na pewno wiele można by ulepszyć. Zmęczeni zwiedzaniem mogą odpocząć w przyjemnej Café Bustani czynnej codz. do 18.00. Czynne codz. 9.30-18.00; 200 KSH; przewodnik na życzenie (bezpł.).
Chlubą muzeum jest kolekcja ornitologiczna, która umożliwia poznanie większości z ponad tysiąca gatunków ptaków żyjących w Kenii. Ptactwo w tym kraju robi zwykle wrażenie nawet na osobach zupełnie nie interesujących się na co dzień przyrodą. Na szczególną uwagę zasługują różne gatunki dzioborożców i krasek oraz niesamowite, polujące wieczorami, owadożerne kozodoje, na widok których obcokrajowcy często przecierają oczy ze zdumienia. Nie brak tu także wypchanych głów dzikich zwierząt, dioram poświęconych kenijskim ssakom w wielkiej Sali Ssaków, a także odlewów ryb. Jest nawet szkielet wieloryba oraz szkielet i kopia (z włókna szklanego ) sławnego słonia Ahmeda z Marsabit. Warto również sprawdzić, czy otwarto już ponownie wystawę poświęcona afrykańskim lasom tropikalnym.
Wszystkim wybierającym się w rejon Wielkiego Rowu polecić warto Geology Gallery, kopalnię informacji o tektonice, wulkanach, skałach i minerałach, jakie można spotkać w czasie wędrówek.
Na piętrze, obok kolekcji ornitologicznej, mieści się Galeria Współczesnej Sztuki Wschodnioafrykańskiej (Gallery of Contemporary East African Art), poświęcona głównie artystom z Kenii, Tanzanii i Ugandy. Wszystkie eksponaty można kupić, a placówka utrzymuje się z prowizji od sprzedanych prac. Z prowizji finansowany jest także zakup eksponatów do przyszłej galerii sztuki współczesnej.
Muzeum posiada wyjątkowo interesujące zbiory dotyczące kultury i ewolucji człowieka. Na ścianach paleontologicznej Galerii Prehistorii (Prehistory Gallery) odtworzono olśniewające malowidła skalne z Tanzanii. W głębi, na podłodze, wzrok przyciąga odlew utrwalonych w błocie ok. 1,5 mln lat temu śladów ludzkich stóp, mniejszych zdążających tropem większych, odkrytych w Laetoli w Tanzanii. Naukowcy są przekonani, że pozostawili je przedstawiciele Homo erectus, uważanego za bezpośredniego przodka współczesnego człowieka. Nieco dalej, w holu, ustawiono naturalnej wielkości niesamowite kukły przedstawiające rodzinę Homo erectus (scena kojarzy się z Planetą małp), pochyloną nad zabitą antylopą. Kukły wraz z dioramami ukazującymi bardziej prymitywnych australopiteków niewątpliwie ożywiają zbiory. Osobna ekspozycja na parterze, na prawo od wejścia do Galerii Prehistorii, zatytułowana "Pochodzenie człowieka w Kenii", poświęcona jest wykopaliskom Koobi Fora nad jeziorem Turkana.
Gablotki w dziale etnografii, na piętrze, nic są szczególnie olśniewające, ale można w nich znaleźć kilka fascynujących drobiazgów, jak na przykład "sandały do nurkowania", wykonane z garbowanej w gnojówce skóry słonia. Planując wyprawę na ziemie zamieszkane przez ludy pasterskie (zwłaszcza Samburu, Masajów i Turkana), warto wcześniej zapoznać się z autentycznymi zabytkowymi przykładami ich rękodzieła. To doświadczenie pozwoli później odpowiednio zareagować na natrętnych handlarzy, usiłujących nachalnie sprzedać wszelkiego typu pamiątki. Zbiory ukazują niezwykłą różnorodność kenijskiej kultury, a uzupełniają je wiszące na ścianach impresyjne portrety tubylców, autorstwa Joy Adamson (piękne obrazy artystki, których tematem są rośliny można oglądać na dole, obok głównego wejścia).
Bardzo interesująca jest wystawa fotografii dokumentujących walkę o niepodległość, nie tylko ze względu na temat, ale dlatego, że jest to - poza Archiwum Narodowym Przy Moi Avenue - jedyne miejsce publiczne, w którym Kenijczycy mogą oglądać pamiątki z okresu nazywanego eufemistycznie Pojawieniem się (The Emergency).
Lamu Gallery słynęła kiedyś ze świetnej wystawy Wybrzeże Kenii od IX do XIX wieku. Obecnie wygląda, niestety, jakby została złupiona przez najeźdźców. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-04-25
Magdalena
|
Magdalena (hiszp. Río Magdalena) - rzeka w północnej części Ameryki Południowej, główna rzeka Kolumbii. Jej długość wynosi około 1540 km.
Rzeka wypływa w południowej części kraju, między łańcuchami górskimi Kordyliery Wschodniej i Środkowej. Płynie dalej w kierunku północnym w rozległej dolinie między obiema Kordylierami. Później wypływa na niewielką nadmorską równinę, gdzie rozdziela się na bagnistym terenie na dwa ramiona. Magdalena uchodzi do Morza Karaibskiego w okolicach miasta Barranquilla. Rzeka jest żeglowna w dolnym biegu. Najważniejszym dopływem Magdaleny jest rzeka Cauca. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-03-04
Historia
|
Przed przybyciem Europejczyków na początku XVI w. obszar dzisiejszej Kolumbii zamieszkany był przez Indian. Żyli oni w niewielkich, izolowanych od siebie grupach, głównie w regionie andyjskim i na wybrzeżach. Poszczególne plemiona wykształciły niezależne od siebie kultury. Odznaczały się wysokim poziomem rozwoju rzemiosła artystycznego.
Najstarsze zabytki kultury materialnej pochodzą z V w. p.n.e. Jedna z najwyżej rozwiniętych kultur prekolumbijskich została stworzona przez Indian Muisca (Chibcha) w III w. n.e. Bogactwo ich cywilizacji przyczyniło się do narodzin legendy o Złotej Krainie, El Dorado.
Pierwszym konkwistadorem był przybyły w 1499 r. Alonso de Ojeda. Od tej pory Kolumbia stała się celem wielu hiszpańskich wypraw rabunkowych. Stopniowo zaczęto także zakładać nowe miasta dla stałych osadników. W 1509 r. założono San Sebastian de Urate, jedno z pierwszych w Ameryce Południowej miast europejskich.
Pierwsza połowa XVI wieku to podbój wnętrza kraju oraz walki między rywalizującymi hiszpańskimi zdobywcami. W celu ustabilizowania sytuacji ustanowiona została w 1550 r. przez króla Hiszpanii Królewska Audiencja Nowego Królestwa Granady. Początkowo była podporządkowana Peru. W 1717 r. została ustanowiona samodzielnym wicekrólestwem. Jego granice obejmowały dzisiejszą Kolumbię, Panamę, Wenezuelę i Ekwador.
Pod koniec XVIII w. niezadowolenie i rozczarowanie hiszpańskimi rządami, doprowadziły do protestów i rebelii, które z czasem przerodziły się w zorganizowaną walkę o uzyskanie niepodległości. W 1812 r. na czele walczących stanął Simon Bolivar, przyszły bohater narodowy. Decydująca bitwa rozegrała się 7 sierpnia 1819 r. w Boyacá. Jej rocznica do dziś jest obchodzona jako święto narodowe. Kolumbia proklamowała wówczas swą niepodległość.
Utworzone wówczas zostało nowe państwo - Wielka Kolumbia, w skład którego weszły obok Kolumbii Wenezuela i Ekwador. Państwo to rozpadło się jednak już w 1829 r. na trzy samodzielne kraje.
Odzyskanie niepodległości nie było równoznaczne z nastaniem pokoju. Wiek XIX to okres licznych wojen domowych między ścierającymi się ugrupowaniami politycznymi. Wybuchło wówczas także ponad 50 powstań antyrządowych. Najbardziej krwawym konfliktem była wojna tysiąca dni, zakończona w 1903 r. zwycięstwem konserwatystów. Nastąpiło wówczas także odłączenie się Panamy, stanowiącej dotąd jego integralną część.
Konflikt między liberałami i konserwatystami rozpoczął się na nowo w 1948 r. Kolejna wojna domowa pochłonęła ok. 300 000 ofiar. W celu jej zakończenia dokonano jedynego w dziejach Kolumbii przewrotu wojskowego. Dokonał go generał Gustav Rojas Pinillo. Wkrótce utworzono Front Narodowy. Była to koalicja opozycyjnych partii, z których na przemian miał być wybierany kolejny prezydent.
Tworzenie się coraz liczniejszych oddziałów partyzanckich i grup paramilitarnych staje się obecnie coraz większym zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa. Na coraz większą skalę odbywają się akty przemocy, napady i masakry ludności. Zagrożenie jest tym większe, że większość samozwańczych armii współpracuje z kartelami narkotykowymi. Wobec nich władza rządowa pozostaje jak dotąd bezsilna. Skorumpowana jest także część władzy. Jedną z większych afer było ostatnio posądzenie prezydenta Ernesta Sambera o wykorzystanie mafijnych pieniędzy na kampanię wyborczą.
Wewnętrzna sytuacja Kolumbii, przy wzrastającej działalności partyzanckiej i terrorystycznej, a malejącej wiarygodności rządu, jest więc niestabilna. Wszystko niekorzystnie odbija się na jej gospodarce.
Polskicm akcentem w Kolumbii, było osiedlanie się tu polscy żołnierze, walczący w armii wyzwoleńczej Bolivara. Do dziś mieszkają tam ich potomkowie. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-27
Kolumbia
|
Kolumbia jest krajem o znacznym zróżnicowaniu etnicznym i kulturowym. Ludność stanowią wymieszani między sobą potomkowie białych, Indian i ludności murzyńskiej. W państwowym języku hiszpańskim wyróżnia się kilka regionalnych odmian. Niektóre plemiona indiańskie do dziś zachowały własną językową odrębność. Wśród nich przetrwały też dawne wierzenia i obrzędy.
Pomimo swobody wyznań, w Kolumbii dominujące znaczenie ma religia rzymskokatolicka. W niektórych regionach wzbogacona została ona o elementy tradycji indiańskich. Obecnie rośnie też liczba protestantów.
Najbardziej typowymi dla Kolumbii formami sztuki jest muzyka i rękodzielnictwo. Muzyka jest bardzo zróżnicowana regionalnie. Na wybrzeżach dominują formy żywiołowe, bardzo rytmiczne, mające swe korzenie w muzyce afrykańskiej. W muzyce andyjskiej zaznaczają się silne wpływy hiszpańskie ze smyczkowym składem instrumentów. Na nizinach najpowszechniejsze są wokalne formy muzyczne. Od lat 60. popularność krajową i także światową zdobyły dwa nowe style muzyczne: salsa i vallenato.
Dużą popularnością wśród turystów cieszą się tradycyjne wyroby ludowego rzemiosła. Kolumbijczycy szczycą się wyrobami garncarskimi, złotniczymi, drewnianymi meblami, tkactwem i plecionkarstwem. Stąd pochodzą m.in. słynne kapelusze "panama".
Na polu literatury należy wspomnieć międzynarodowej sławy pisarza, laureata Nagrody Nobla, Gabriela Garcię Marqueza, autora powieści "Sto lat samotności".
Kolumbijczycy są narodem lubiącym zabawy i święta. Odbywa się ich w roku ponad 200. Większość z nich ma charakter regionalny lub wręcz lokalny. Licznych turystów ściągają jednak przede wszystkim ogólnokrajowe imprezy.
Najbardziej barwne i bogate w formie są obchody świąt religijnych. Jedne z największych to obchody Wielkiego Tygodnia. Jego kulminację stanowią malownicze wielkanocne procesje, szczególnie huczne w mieście Popoyán. Zbliżone są swym charakterem do procesji odbywających się w Sewilli w czasie "Semana Santa".
Zielone Świątki są okresem licznych pielgrzymek, w tym głównie do klasztoru znajdującego się na wzgórzu Cerro de Monserrate w Bogocie. Przechowywana jest w nim cudowna figurka Chrystusa. Znanym kolumbijskim sanktuarium jest również Santurario de las Layas w pobliżu Ipiales. Na wysokiej skale znajduje się kościół z ołtarzem i wizerunkiem objawionej w tym miejscu Dziewicy Marii.
Inne barwne święto to Feria de las Flores, święto kwiatów, w Medellin. Odbywa się wówczas wielka uliczna parada, na którą miejscowa ludność przynosi na plecach kosze pełne kwiatów. Hucznie obchodzony jest także karnawał oraz odbywające się w różnych miejscach w kraju konkursy taneczne, w tym popularnej salsy.
Z Kolumbią wiąże się także stara legenda o El Dorado, krainie złota. Narodziła się z podania o wielkim skarbie spoczywającym na dnie świętego jeziora Indian Muisca - Laguna de Guatavita. Liczne wyroby ze złota, jakie wśród miejscowych plemion zobaczyli pierwsi Europejscy przybysze, zdawały się ją potwierdzać.
Atrakcję turystyczną stanowią także zabytki kultury materialnej. W Kolumbii zachowane są jedne z liczniejszych zabudowań architektury kolonialnej w postaci małych, górskich miasteczek. W jednym z nich, starej osadzie górniczej Zipaquira, znajduje się unikalna podziemna katedra wykuta w soli.
Interesujące są również zabytki kultury prekolumbijskiej. Należą do nich megalityczne rzeźby w San Agustin oraz podziemne grobowce z V w. n.e. w Tierradentro. Są to jedyne podziemne cmentarze w całej Ameryce Południowej. Ciudad Perdida to z kolei największe odkryte w XX w. starożytne miasto indiańskie. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-27
Kolumbia
|
Stolica: Bogota
Powierzchnia: 1141.7 tys. km2
Języki: hiszpański
Waluta: 1 peso kolumbijskie = 100 centavos
Ludność: 42.9 mln. mieszkańców
Czas miejscowy: Warszawa 12.00, Bogota 6.00
Główne miasta: Bogota, Medellin, Cali, Barranquilla
Ustrój: republika prezydencka
Głowa państwa: prezydent Alvaro Uribe
Gęstość zaludnienia: 37 osób na km2
Skład etniczny: Metysi – 58%, biali – 20%, Mulaci – 14%, Murzyni – 4%, Zambo – 3%, Indianie – 1%
Podział administracyjny: 32 departamenty i dystrykt stołeczny |
|
Komentarzy:
0
|
 |